Blog De ondernemerspijn van Corona

DE ONDERNEMERSPIJN VAN CORONA!

Normaal schrijven we een blog over relevante zaken die ons werkveld raken, om mensen te inspireren en/of om kennis te delen. Dit keer voelden we de behoeften om ons verhaal te delen van een horecaondernemer in tijden van Corona.

Stilte voor de storm

De maanden november, december en januari waren bijzonder drukke maanden bij Kookpunt Oisterwijk. Eindejaarsdiners, prachtige feestjes van dames die 50 mochten worden, Nieuwjaarsborrels, de Horecava, kookworkshops enz. Topsport, de voor- en naweeën van dit soort events zijn enorm en worden (gelukkig maar ;)) niet altijd gezien door onze gasten. Vroeg op en tot diep in de nacht aan het werk. Horeca is mooi en dankbaar werk, maar zeker ook aanpoten. Februari was een hele rustige maand, dat is doorgaans het geval in de horeca van Zuid-Nederland. De maand van Carnaval is buiten Carnaval om meestal ‘slecht’. Het gaf ons de kans om de accu weer wat op te gaan laden. De agenda voor het voorjaar was namelijk veelbelovend. Er stonden veel mooie events op de agenda. Het was nu even stilte voor de storm. De accu wat opladen zouden we nodig hebben, de tijd van topsport en een paar maanden knallen stond weer voor de deur. We hadden er weer oprecht veel zin in!

Dat ‘griepvirus’ in China, een ver-van-mijn-bed-show

Het werd half februari, we hadden natuurlijk al wat over Corona gehoord, maar het leek zo’n ver-van-mijn-bed-show. China, de andere kant van de wereld, ach zo’n vaart zou het niet lopen. Wij bagatelliseerden het nogal, zoals velen, het leek tenslotte op een griepje. Naïviteit ten top, zo bleek later. En dat is een understatement…Want het was niet de vraag of Corona ons land zou bereiken, maar wanneer. Dat realiseerden we ons inmiddels wel, maar dan nog; ‘een griepvirus’, dat leek zo onschuldig. En dan wordt het eind februari, het officiële eerste Corona-geval in Nederland. Om de hoek nota bene…    Dan gaat het snel; binnen enkele dagen stromen telefoontjes, appjes en mailtjes binnen. De events, waar we zo naar uit keken, waarvoor we met zorg de mooiste voorstellen uitwerkten, ideetjes voor de mooiste tafelstyling hadden bedacht, worden afgeblazen en de annuleringen slaan een krater in onze, normaal gesproken, zo volle agenda. In slechts enkele dagen maakten de annuleringen onze agenda leeg.

15 maart: Een nieuwe maatregel, horeca grotendeels dicht

We voelen ons een paar dagenlang wat verdoofd, uit het veld geslagen. Hoe nu verder? De meeste mensen die we spreken, spreken van uitstel van hun feest en gelukkig niet van afstel. Maar toch, een lege agenda in no-time. Het voelt onwerkelijk en past niet bij ons. Dan volgt er al snel een begrijpelijke, maar drastische maatregel op zondagavond 15 maart. De horeca moet zijn deuren gaan sluiten. Bam, die komt binnen… We zitten een soort van lamgeslagen naar de persconferentie te kijken. Tranen prikken…wat is er ineens een hoop verdriet in de wereld. Uiteraard het ergst voor de mensen die dit qua gezondheid raakt, maar we weten meteen dat dit een enorme impact gaat hebben op iedereen. En we snappen deze keiharde maatregelen, we respecteren ze uiteraard, natuurlijk. Want safety first. Maar de maatregelen zijn verdorie hard. Ik voel wanhoop opkomen, probeer het te verbergen, laat het zo min mogelijk merken aan onze pubers die met ons mee naar de tv staren. Het voelt als een hele slechte film…

De lokale horeca slaat de handen ineen

Al heel snel volgt er een bijeenkomst in een openluchttheater in ons dorp. Met inachtneming van gepaste afstand komen daar de Oisterwijkse horecaondernemers bijeen en steekt de burgemeester hen een hart onder de riem. Er wordt gedacht in mogelijkheden en in kansen. Koelcellen staan vol met eten die snel hun tht-datum bereiken. En dat terwijl er ook mensen in het dorp zijn die gezonde voeding goed kunnen gebruiken. Want de vreselijke berichten van Coronapatienten ontgaan ons niet. Er ontstaan fantastische initiatieven van horecaondernemers die besluiten om de komende tijd aan het begin van de week samen te gaan koken. Samen maaltijden te gaan bereiden voor burgers uit Oisterwijk die het, zeker nu, goed kunnen gebruiken. Dat voelt goed. Zelf iets te kunnen doen in deze tijd. Jurgen sluit zich aan bij een groepje. Er ontstaan whatsappgroepen en de heren gaan heel voortvarend aan de slag. Ontroerend om te zien hoe deze ondernemers, allemaal met hun eigen problemen nu hun eigen toko leeg is, toch de handen uit de mouwen steken en keihard staan te werken. De mannen doen dit aan het begin van elke week, zodat ze later in de week tijd hebben voor hun eigen commerciële activiteiten.

Ondertussen hobbelen de kosten door

Want als particulier, maar zeker ook als ondernemer, heb je te maken met kosten. Kosten die maandelijks terugkomen, of je nu wel of geen omzet hebt. We zien met lede ogen onze blanco agenda aan en besluiten om binnen de getroffen maatregelen de ruimte op te zoeken om toch te kunnen overleven als ondernemer. We hebben een gezond bedrijf, hebben jarenlang keihard gewerkt om te komen waar we nu staan en het zal ons niet gaan gebeuren dat we deze crisis niet gaan overleven in financieel opzicht. De wanhoop van een paar dagen terug heeft inmiddels plaats gemaakt voor een enorme overlevingsdrang en vechtlust. Zullen we ook gaan afhalen en bezorgen? We stellen onszelf de vraag. Maar zou er wel een markt voor zijn? Iedereen heeft nu tenslotte voldoende tijd om zelf te koken. En is er überhaupt wel ruimte op die ‘afhaal en bezorgmarkt’, want veel ondernemers hebben nu natuurlijk dit idee. We besluiten om het een kans te geven. En bedenken een menu! Asperges! De eerste zijn er tenslotte al! En de lente is inmiddels aangebroken en het zonnetje lonkt. Bovendien is dat een gerecht dat op dat moment nog niet door andere lokale ondernemers aangeboden wordt. Onderscheidend blijven lijkt ook nu belangrijk. Het eerste weekend gaat het nog in wegwerpbakjes en tasjes die we nog op voorraad hebben. Lieve mensen om ons heen bieden aan om mee te helpen bij het bezorgen. Het wordt een zaak van learning by doing! Sommige dingen kunnen beter, tijd dus voor wat kleine aanpassingen. Ook met inachtneming van de nodige maatregelingen. Voor de veiligheid van onze klanten, die we overigens normaliter gasten noemen :), en die van ons zelf.

De aanblik van een lege Lind steekt

Op zondagavond kunnen we inmiddels zelf geen asperges meer zien en dus bestellen we voor onszelf een maaltijd bij een Aziatische restaurant in het dorp. Hij stelt voor om zijn menu te ruilen tegen ons menu. Zo eten we allebei iets uit een andere keuken. Briljant idee, vinden wij. Om de maaltijd af te halen, rijd ik over de Lind, de charmante hoofdweg in ons dorp. De plek waar het altijd bruist en waar normaliter op dit tijdstip de terrasjes overvol zijn. Daar waar mensen gezellig kletsen en genieten van heerlijke gerechten en drankjes. Maar nu is het anders, alles is leeg, je kunt er een kanon afschieten. Het beeld van een lege Lind doet me pijn. Ik parkeer de auto en stap uit. De bekende knoflooklucht, die ik wel vaker ruik wanneer ik over de Lind loop, komt me tegemoet. De heerlijke geur komt uit de achterzijde van een gesloten restaurant, waar een collega-ondernemer keihard aan het werk is om afhaalmaaltijden te bereiden, om ook zijn hoofd boven water te houden. Het geeft me een weeïg gevoel. Lopend naar de auto kom ik een cardioloog uit het dorp tegen. Ik vraag hem hoe het nu in het ziekenhuis is. Hij schetst me dat het net Science Fiction is, alles zoals je het jezelf voor kunt stellen, maar dan 3x erger, zegt hij. Ik stap weer in de auto, op de radio het lied van Maan; ‘Ze huilt maar ze lacht’…weer prikken de tranen. Wat worden er ongelooflijk veel mensen snoeihard geraakt door dit vreselijke virus.


Uitstraling

Maar we gaan door. En daar waar we het eerste weekend nog wat eenvoudige bakjes hadden, vinden we dat we naast een goede prijs/kwaliteitsverhouding ook een passende uitstraling moeten geven aan onze disposables. Een uitstraling die past bij ons bedrijf, zeker als we nog een aantal weken door zouden gaan met onze nieuwe dienst. Dus reden we naar een leverancier in Breda, bezorgden ondertussen een heerlijke aspergemaaltijd bij paps & mams, en kochten daar nieuwe materialen. Bakjes, dekseltjes, tasjes, stickertjes, flyers enz. moesten zoveel mogelijk dezelfde uitstraling krijgen, zo vonden wij. We stickerden urenlang. Op diezelfde zojuist aangeschafte bakjes, op tasjes, op de emmertjes voor de soep enz. We bedachten wat nieuwe gerechtjes en waren klaar voor weekend 2. Onder het mom van ‘wie brutaal is, heeft de halve wereld’, appten we mensen in ons netwerk die relatief dicht bij ons bedrijf wonen. Deelden op social media ons afhaal-en bezorgmenu en gingen ouderwets flyeren van deur tot deur. Het werkte, de gunfactor blijkt erg groot in Oisterwijk. We bezorgen inmiddels vele maaltijden per week. Lekkere gerechten thuis eten, biedt in deze tijd ook wat troost, zeker nu uiteten even niet kan. Er blijken veel lieve mensen te zijn die ons wat omzet gunnen in deze bizarre tijd. En heerlijke gerechten afgeven bij hun ouders, buren enz. Onze berichten delen op social media. Bewust de keuze voor hun afhaalmaaltijden steeds verdelen onze de Oisterwijkse horeca. Om ons allemaal een graantje mee te laten pikken. Het is hartverwarmend. De marges zijn niet bijzonder hoog, als je alle kosten terugrekent. Inkoop van food is namelijk niet gering en ook mooie disposables hebben hun prijs. Maar we komen uit de kosten, zijn meer dan bezig (druk zelfs), hebben wat ritme en structuur en we blijven zichtbaar. Allemaal win-win.

We zullen doorgaan…

We horen om ons heen dat wanneer je nu als ondernemer alsnog wat omzet genereert in deze zware tijd, je straks wellicht geen aanspraak zou kunnen maken op de voorzieningen die de overheid treft voor gedupeerde ondernemers. Stof tot nadenken. Maar dat nadenken doen we maar kort. Nu thuis stil gaan zitten, wachten tot we straks te horen krijgen of er voor ons wel of niet iets overblijft uit de staatskas, voelt niet goed. Daar gaat ons ondernemers hart nu niet sneller van kloppen. En dus gaan we door. We schenken voor onszelf een borrel in en bedenken samen nieuwe gerechten voor een nieuwe week. Er komt weer een whatsappje binnen. Dit keer geen bestelling, maar weer een lief bericht van iemand die ons bedankt voor het heerlijke eten. Dit soort dingen houdt ons op de been. Corona, een vreselijke ziekte veroorzaakt een bizarre tijd, een tijd waar we met zijn allen sterker uit gaan komen. Dat weet ik zeker, zolang we maar gezond blijven!

Stay safe! ♥

 

8 antwoorden
  1. Siebe Spee
    Siebe Spee zegt:

    Top bezig!! Leuk om te lezen! Veel succes en zal het door sturen naar ons pap en mam. Hoop na deze crisis nog eens bij jullie te mogen barren/helpen, goeie sfeer en kwaliteit🍾🌶

    Beantwoorden
  2. Koen van gorp
    Koen van gorp zegt:

    Klasse verwoord Jurgen. Dit is ondernemerschap en denken in kansen in plaats van afwachten. En dit zal jullie er sterker uit laten komen want na de crisis hebben we behoefte aan ondernemers die toegevoegde waarde bieden. En daar zitten jullie zeker bij. Toi toi

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *